Ταξίδι στις υδάτινες πολιτείες της Κίνας. Το Μεγάλο Κανάλι. Ο Πολιτισμός του Νερού.

Η γη των ποταμών

Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη και η πολυπληθέστερη χώρα της Ασίας, με αποτέλεσμα η διατροφή του πληθυσμού της να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στη διάρκεια των αιώνων και αποτέλεσε το αίτιο για έριδες και πολέμους ανάμεσα στις διάφορες δυναστείες και φυλές.

Είναι αυτονόητο ότι το νερό, η επάρκεια ή η έλλειψη του, συνετέλεσε στην επάρκεια της διατροφής και δημιούργησε ένα ιδιαίτερο πολιτισμό. Τον πολιτισμό του νερού. Αυτό τον πολιτισμό του νερού προσπαθεί να παρουσιάσει το άρθρο προτείνοντας και ένα ταξίδι, κατά το οποίο ο ταξιδιώτης θα έρθει σε επαφή μαζί του. Σημαντικό ρόλο σε αυτό τον πολιτισμό έπαιξαν οι ποταμοί της χώρας. Σήμερα εξ αιτίας της ρύπανσης και της υπέρ  -  χρήσης των αποθεμάτων του νερού ή της τερατώδους ανάπτυξης της βιομηχανίας που απαιτούν τεράστια αποθέματα νερού, οι ποταμοί της χώρας βρίσκονται σε οικολογικό κίνδυνο, μιας και όλο και περισσότερα τεχνικά έργα κατασκευάζονται.

 

 

Είναι φυσικά αδύνατον να απαριθμηθούν οι χιλιάδες ποταμοί της Κίνας, τα μεγαλύτερα ποτάμια της χώρας όμως είναι:

Ο Γιανγκτσέ (Yangtze), που σημαίνει»μακρύ ποτάμι»: Ο μεγαλύτερος ποταμός της Ασίας (περίπου 6.300χλμ), πηγάζει από τα όρη Τανγκούλασαν στο Θιβέτ και εκβάλλει στην Ανατολική Κινεζική Θάλασσα, βόρεια της Σαγκάης. Είναι ζωτικής σημασίας για τη μεταφορά και την ύδρευση, και την επικοινωνία, καθώς αποτελεί τον κυριότερο πλωτό δίαυλο φιλοξενώντας το ένα τρίτο του πληθυσμού της Κίνας στη λεκάνη του. Το ποτάμι διέρχεται από επτά επαρχίες, ενώ διαχρονικά αποτελεί έναν κεντρικό δρόμο μεταφοράς και πηγή έμπνευσης πολλών ποιητών. Θεωρείται ο σημαντικότερος ποταμός της Κίνας.

 

Ο Κίτρινος Ποταμός (Huáng Hé), που είναι ο δεύτερος σε μήκος ποταμός της Κίνας. Τα 5.464χλμ του ταξιδιού του ξεκινάνε από το οροπέδιο του Θιβέτ και τελειώνουν στο Πέλαγος Μποχάι, στην Κίτρινη Θάλασσα. Η λεκάνη του θεωρείται το Λίκνο του Κινέζικου Πολιτισμού. Ονομάστηκε έτσι για το κίτρινο χρώμα του νερού (λόγω λάσπης).

Ο Περλ  -  (Ποταμός των Μαργαριταριών, Zhū Jiāng): Δημιουργείται από τη συμβολή των ποταμών Σι (Si), Μπέι (Bei) και Ντονγκ (Dong), εκβάλλει στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και είναι γνωστός για το δέλτα του. O Ποταμός των Μαργαριταριών χαρακτηρίζεται για τα πλούσια νερά του και χύνεται μετά από πορεία 2.320χλμ στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες άλλοι μικρότεροι ποταμοί και παραπόταμοι των μεγαλύτερων, αλλά και το τεχνητό όρυγμα που ονομάστηκε Μεγάλο Κανάλι. Τι είναι όμως το Μεγάλο Κανάλι? Ας ρωτήσουμε την ιστορία.

Η χρονική εξέλιξη του Μεγάλου Καναλιού σε σχέση με τις δυναστείες.

Η Κίνα, όπως πολλές ασιατικές χώρες έχουν πολύ μεγάλα ποτάμια που τις διασχίζουν. Σε αντίθεση με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές περνάνε από δύσκολα εδάφη με συνέπεια να είναι και οι μοναδικοί εμπορικοί δρόμοι. Τη σημασία αυτών των ποτάμιων»δρόμων»την αντιλήφθηκαν στη Κίνα από την αρχαία ακόμα εποχή. Κατασκεύασαν πόλεις στις όχθες ποταμών, όπως η Γκουιλίν, ή αργότερα τεχνητών ορυγμάτων. Όταν οι ποτάμιοι δρόμοι δεν επαρκούσαν για την επικοινωνία των αχανών εκτάσεων οι αυτοκράτορες που κυβερνούσαν αναζήτησαν λύση. Για αυτό το λόγο ξεκίνησε η κατασκευή ενός τεχνητού ορύγματος που συνέδεε κάποιους ποταμούς μεταξύ τους, αλλά και αλλού, βγάζοντας περιοχές από την απομόνωση της επικοινωνίας. Αυτό το τεχνητό όρυγμα ονομάστηκε στην αρχαία εποχή Μεγάλο Κανάλι. Εκτεινόταν από το Πεκίνο μέχρι και την ανατολική Κίνα στη Χανγκτσόου. Είναι το μεγαλύτερο κανάλι ή τεχνητό ποτάμι που έχει κατασκευαστεί ποτέ στην ιστορία, με μήκος 1.800χλμ

Τα πρώτα τμήματα του καναλιού άρχισαν να κατασκευάζονται τον 6ο με 5ο αιώνα π.χ. Κάθε δυναστεία συντηρούσε, επέκτεινε και βελτίωνε το κανάλι, σε σχέση με τη πολιτική της και τους στόχους της. Εμπορικούς, γεωργικούς, στρατιωτικούς. Έτσι παρακολουθούμε την πορεία του ιστορικά.

Δυναστεία Τσιν.

Το σημαντικότερο κανάλι της περιόδου Τσιν (221-206 π.χ.) ήταν το περίφημο κανάλι Λινγκτσού, το οποίο συνέδεε τα δύο ποτάμια συστήματα του Γιανγκτσέ (ιδιαίτερα αυτό του ποταμού Ξιανγκ που διασχίζει τη σύγχρονη επαρχία Χουνάν) και του "Ποταμού Περλ" Ζουτζιάνγκ Ποταμός Λι και κατέστησε δυνατή τη μεταφορά εμπορευμάτων από την κεντρική Κίνα προς τα νότια. Αυτό το κανάλι χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.

Δυναστεία Χαν.

Κατά την περίοδο Χαν (206π.Χ.-220μ.χ.), οι μεγάλες διαστάσεις των πρωτευουσών Τσανγκάν και Λουογιάνγκ απαιτούσαν ένα καλύτερο σύστημα για την τροφοδοσία του πληθυσμού και των αξιωματούχων με σιτηρά φόρου υποτελείας. Επιπλέον, ο αυτοκράτορας Γου (141-87π.χ.) πραγματοποίησε αρκετές στρατιωτικές εκστρατείες στις οποίες έπρεπε να τραφούν μεγάλα στρατεύματα. Τα πολλά ρηχά νερά και οι μαίανδροι του ποταμού Γουέι δυσκόλευαν την μεταφορά σιτηρών στο Τσανγκάν.

Δυναστεία Σουί.

Το κανάλι απέκτησε την όψη που έχει σήμερα τον 7ο αιώνα, υπό τον αυτοκράτορα Γιανγκ (Yang) της δυναστείας Σουί (Sui). Ο αυτοκράτορας χρειαζόταν έναν τρόπο για να μεταφέρει το ρύζι από τις εύφορες περιοχές για να ταΐσει τα στρατεύματα του που πολεμούσαν τις νομαδικές φυλές. Έξι χρόνια και τρία εκατομμύρια αγρότες χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί το έργο. Οι μισοί πέθαναν από την πείνα και κακουχίες. Για να προμηθεύσει τα στρατεύματα του κατά την κατάκτηση της αυτοκρατορίας Τσεν (557-589) στο νότο το 587, η δυναστεία Σουί (581-618) δημιούργησε τη Διώρυγα Σανγιάγκ η οποία συνέδεε τη Σανγιάγκ με τη λίμνη Σενγιάγκ και την παλιά Διώρυγα Χαν στα νοτιοανατολικά. Αυτή η πλωτή οδός έκανε δυνατή μια άνετη διέλευση μεταξύ του ποταμού Χουάϊ και του ποταμού Γιαγτσέ. Μέχρι το έτος 735, σχεδόν 150 εκατομμύρια κιλά δημητριακών μεταφερόταν κάθε χρόνο χάρη στο Μεγάλο Κανάλι (καθώς και άλλα μικρότερα κανάλια), προσφέροντας σημαντικό πλεονέκτημα στην κινεζική οικονομία και αυξάνοντας την εμπορική κίνηση των γύρω πόλεων.

Δυναστεία Τανγκ.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των αυτοκρατόρων της δυναστείας Τανγκ (618-907), μια ποσότητα 200.000 τόνων σιτηρών μεταφέρονταν στην Τσανγκάαν κάθε χρόνο.

Δυναστεία Σονγκ.

Η δυναστεία Σονγκ κατέλαβε την Καϊφένγκ, και τη καθιέρωσε ως έδρα της κεντρικής κυβέρνησης και έτσι έλυσε όλα τα προβλήματα του δυτικού κλάδου του συστήματος του Μεγάλου Καναλιού. Η Τσανγκαάν έπεσε στη λήθη και μετατράπηκε σε στρατιωτικό στρατόπεδο για την άμυνα των δυτικών συνόρων προς την αυτοκρατορία της Δυτικής Σια (1038-1227).

Δυναστεία Γιουάν.

Οι Μογγόλοι κληρονόμησαν την κεντρική πρωτεύουσα των Τζουρτσέν και την μετονόμασαν σε Νταντού (σύγχρονο Πεκίνο). Προμήθευσαν την πρωτεύουσά τους με σιτηρά από τη χερσόνησο Σαντόνγκ και τη νοτιοανατολική Κίνα και για τον σκοπό αυτό άλλαξαν το σύστημα καναλιών που χρησιμοποιούσαν οι Τανγκ και οι Βόρειοι Σονγκ. Μέχρι τον 13ο αιώνα (δυναστεία Γιουάν), το Μεγάλο Κανάλι αποτελούνταν από περισσότερα από 2.000 χιλιόμετρα τεχνητών πλωτών οδών, που συνέδεαν πέντε από τις κύριες λεκάνες απορροής ποταμών της Κίνας. Έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διασφάλιση της οικονομικής ευημερίας και σταθερότητας της χώρας όλους αυτούς τους αιώνες και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα ως σημαντικό μέσο επικοινωνίας

Πριν τη σύγχρονη εποχή μεσολάβησαν η Δυναστεία Μινγκ και η Δυναστεία Τσινγκ.

Οι εντατικές εργασίες στον Κίτρινο Ποταμό και το Μεγάλο Κανάλι στα τέλη του 18ου αιώνα έγιναν πολύ επείγουσες. Ο ποταμός πλημμύρισε αρκετές φορές τη γύρω περιοχή και το Κανάλι γέμισε με λάσπη που μετέφερε ο Κίτρινος Ποταμός. Ωστόσο, η διαχείριση του Μεγάλου Καναλιού ήταν πολύ απρόσεκτη και απέφυγε να επενδύσει χρήματα σε μεγάλης κλίμακας επισκευαστικές εργασίες για την εκβάθυνση των κοιτών του καναλιού και την ενίσχυση των όχθων και των φραγμάτων.

 

Μέρη του ανακατασκευάστηκαν, αλλά μόνο για τοπική χρήση. Τα έργα ανακατασκευής πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1950 και επέτρεψαν την τακτική μεταφορά είκοσι εκατομμυρίων τόνων εμπορευμάτων ετησίως μεταξύ του Χουτζόου και του ποταμού Γιαγτσέ. Εκτός από το ότι χρησίμευε ως μέσο μεταφοράς, το σύστημα καναλιών αποκαταστάθηκε επίσης ως υποστήριξη για την άρδευση των τοπικών αγρών. Με το τέλος του συστήματος σιτηρών με φόρο επί της τιμής το 1909 και την εισαγωγή σύγχρονων μεθόδων μεταφοράς, το έργο του Μεγάλου Καναλιού κατέστη παρωχημένο.

Το Μεγάλο Κανάλι μαρτυρά τη μοναδική πολιτιστική παράδοση της διαχείρισης των καναλιών μέσω του συστήματος Καογιούν, τη γένεσή του, την άνθηση του και τις προσαρμογές του στις διάφορες δυναστείες και τις διαδοχικές πρωτεύουσες τους, και στη συνέχεια την εξαφάνισή του τον 20ό αιώνα. Αποτελούνταν από ένα αυτοκρατορικό μονοπώλιο μεταφοράς και αποθήκευσης σιτηρών, αλατιού και σιδήρου, καθώς και από ένα φορολογικό σύστημα. Συνέβαλε στη θεμελιώδη σύνδεση μεταξύ της αγροτικής οικονομίας, της αυτοκρατορικής αυλής και της προμήθειας τροφίμων στον πληθυσμό και τα στρατεύματα. Αποτέλεσε παράγοντα σταθερότητας για την Κινεζική Αυτοκρατορία ανά τους αιώνες. Η οικονομική και αστική ανάπτυξη κατά μήκος της διαδρομής του Μεγάλου Καναλιού μαρτυρά τον λειτουργικό πυρήνα ενός μεγάλου γεωργικού πολιτισμού και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε από αυτή την άποψη η ανάπτυξη δικτύων πλωτών οδών.

Για την εποχή του το Μεγάλο Κανάλι λειτουργούσε όπως λειτουργεί σήμερα μια μεγάλη λεωφόρος ή μια σιδηροδρομική γραμμή. Το Μεγάλο Κανάλι χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα, με μια πιο σύγχρονη οικολογική διάσταση. Όμως προσπαθούν να το προστατέψουν από την απότομη επέκταση των σύγχρονων πόλεων με την εφαρμογή ενός Γενικού Σχεδίου που χωρίζεται σε 35 τομεακά σχέδια διατήρησης, τα οποία έχουν όλα δημοσιευτεί και θα εφαρμόζονται έως το 2030.

Το Σχέδιο Διαχείρισης που εφαρμόστηκε μεταξύ των ετών 2013-2015, οδήγησε στη βελτίωση των επιπέδων προστασίας, στη βελτίωση και ενίσχυση της διατήρησης, στον εμπλουτισμό και την τυποποίηση των μέτρων διαχείρισης, στον ακριβή ορισμό και εναρμόνιση της ζώνης προστασίας με τη πραγματικότητα και στην ανάπτυξη βραχυπρόθεσμων σχεδίων δράσης για τη βελτίωση της γνώσης για το μνημείο.

Το 2014 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, οπότε αυξήθηκαν και οι υποχρεώσεις των τοπικών κυβερνήσεων.

Η πολιτιστική προσφορά του Μεγάλου Καναλιού διαχρονικά:

Λόγω των αχανών εκτάσεων που διασχίζει, η προσφορά του Μεγάλου Καναλιού πρέπει να εξετάζεται κατά περιοχή, λόγω της πολυποίκιλης και διαφορετικής χρήσης του.

Ο Τζάνγκ Σουχένγκ, ερευνητής στο αρχαιολογικό ίδρυμα της επαρχίας Τζετζιάνγκ, δήλωσε ότι το Μεγάλο Κανάλι αποτελούσε στην αρχαία Κίνα έναν πυλώνα για την οικονομία, την κοινωνική σταθερότητα και τις λειτουργίες της κυβέρνησης.

Ωστόσο, το Μεγάλο Κανάλι συνετέλεσε στην εξέλιξη του Κινεζικού Πολιτισμού, ενισχύοντας την επικοινωνία ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο, διαμορφώνοντας τις πόλεις από όπου περνούσε. Ας δούμε την επίδραση του σε κάποιες περιοχές.

 Στη πόλη του Χανγκτζόου.

Ιδρύθηκε ως έδρα κομητείας το 221π.χ., και αργότερα λειτούργησε ως πρωτεύουσα του βασιλείου Γουγιουέ (923–997) και της δυναστείας των Νότιων Σονγκ (1138–1276. Η πόλη έχει τρία Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, τα οποία είναι το Πολιτιστικό Τοπίο της Δυτικής Λίμνης, το Μεγάλο Κανάλι και τα Αρχαιολογικά Ερείπια της πόλης Λιανγκζού.

 Ο Τζόου Τζιχούα, κάτοικος της Χανγκτζόου, ο οποίος μεγάλωσε δίπλα στο κανάλι λέει:

-        «Στην αρχαιότητα, η περιοχή γύρω από τη γέφυρα του Γκονγκτσέν ήταν ένα τεράστιο τερματικό πορθμείων γεμάτο από ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Επιχειρηματίες, λιμενεργάτες, οδηγοί χειραμαξών και περιπλανώμενοι»,

Ο Τζόου ήταν τοπικός λαϊκός καλλιτέχνης όπερας για πάνω από 50 χρόνια. Είπε ότι στις αρχές του 20ου αιώνα, οι ερμηνευτές της όπερας συγκεντρώνονταν στη γέφυρα για να δώσουν παράσταση και τα σκάφη και τα τεϊποτεία που βρίσκονταν στη αποβάθρα ήταν ιδανικές σκηνές για την παράσταση.

Όπως το μετάξι και η πορσελάνη, κάποτε το τσάι ήταν ένα σημαντικό φορτίο που διέπλεε το κανάλι. Ως εκ τούτου, οι έμποροι τσαγιού από διάφορα μέρη της χώρας συγκεντρώθηκαν στη γέφυρα Γκονγκτσέν και δημιούργησαν μία επαγγελματική ένωση. Η ένωση αυτή, όπως λέει ο Τζόου, ήταν επίσης μία φιλανθρωπική πλατφόρμα η οποία προσέφερε φαγητό στους περιπλανώμενους και παράλληλα, κατασκεύαζε φέρετρα για αυτούς που πέθαιναν σε απόλυτη ένδεια.

-        «Οι άνθρωποι στην αποβάθρα, ανεξάρτητα από το πού προέρχονταν, είτε ήταν πλούσιοι είτε φτωχοί, ήταν πρόθυμοι να προσφέρουν», λέει ο Τζόου.

Σήμερα, όλη η κινητικότητα στην γέφυρα Γκονγκτσέν αποτελεί μία σκηνή του παρελθόντος, όμως το πνεύμα της φιλανθρωπίας έχει γίνει μέρος του τοπικού πολιτισμού.

Στο σημείο όπου κάποτε ήταν η ένωση των εμπόρων τσαγιού, ο Τζόου άνοιξε ένα νέο τεϊποτείο, το οποίο τα τελευταία έξι χρόνια έχει πραγματοποιήσει διάφορες φιλανθρωπικές δράσεις.

Στη πόλη του Σουτζόου.

Το Μεγάλο Κανάλι που περνά από την πόλη Σουτζόου, που ονομάζεται και "Βενετία της Ανατολής" λόγω των πολλών πλωτών οδών του. Η Σουτσόου είναι η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη σε επίπεδο νομού στην επαρχία Τζιανγκσού της Κίνας και ήταν το ιστορικό οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της Κίνας μεταξύ της δυναστείας Σονγκ και της δυναστείας Τσινγκ. Είναι μέρος της μεγαλούπολης του Δέλτα του Γιανγκτσέ.

Ιδρύθηκε το 514π.χ., και αναπτύχθηκε ραγδαία σε μέγεθος από την δυναστεία των Ανατολικών Χαν, κυρίως λόγω της μετανάστευσης από τη βόρεια Κίνα. Από τον 10ο αιώνα και μετά, υπήρξε ένα σημαντικό οικονομικό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο, καθώς και η μεγαλύτερη μη πρωτεύουσα στον κόσμο, μέχρι που την ξεπέρασε η Σαγκάη περίπου το 1850. Από τα μέσα της Δυναστείας Τσινγκ (1616-1912), το Σουτζόου ήταν το κέντρο της γλυπτικής με νεφρίτη στην Κίνα. Τοπικοί τεχνίτες ταξίδευαν στο Πεκίνο μέσω του καναλιού για να εξυπηρετήσουν τους αυτοκράτορες.

Σήμερα τα εργαστήρια και τα έργα τέχνης που κατασκευάζονται συνήθως είναι ένας συνδυασμός ανατολικού και δυτικού πολιτισμού.

Στη πόλη του Τσανγκτζόου.

Ο νομός Γουτσιάo της πόλης Τσανγκτζόου στην επαρχία Χεμπέϊ αποτελεί το λίκνο των ακροβατών. Στο παρελθόν, οι καλλιτέχνες ταξίδευαν κατά μήκος του Μεγάλου Καναλιού για να δώσουν παραστάσεις σε όλη τη χώρα ακόμα και το εξωτερικό.

Τον Μάιο θεσπίστηκε ένας κανονισμός για την προστασία του καναλιού στο Χανγκτζόου, ενώ στην πόλη Γουανγκτζόου εφαρμόζονται τεχνολογίες, όπως η τηλεανίχνευση και καταγραφή μετρήσεων για την ενίσχυση της προστασίας του. Παράλληλα, η κυβέρνηση του Πεκίνου εργάζεται πάνω σε ένα σχέδιο προστασίας και κατασκευής της πολιτιστικής ζώνης του Μεγάλου Καναλιού.

Το ταξίδι ξεκινάει…..

Κρουαζιέρα στο ποταμό Λι. Παρέα με τους κορμοράνους!!!

Γκουϊλίν.

 

Στο ταξίδι μας παρουσιάζεται μία παρόχθια πόλη που αξίζει να επισκεφθείτε: Η Γκουϊλίν. Παλαιότερα λατινοποιημένη ως Κβελίν, είναι μια πόλη σε επίπεδο νομού στα βορειοανατολικά της Αυτόνομης Περιφέρειας Γκουανγκσί Τζουάνγκ της Κίνας. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Λι και συνορεύει με την επαρχία Χουνάν στα βόρεια. Το όνομά της σημαίνει»δάσος από γλυκό οσμανθό», λόγω του μεγάλου αριθμού αρωματικών δέντρων γλυκού οσμανθού που βρίσκονται στην περιοχή. Η πόλη είναι από καιρό γνωστή για το καρστικό της τοπίο. Πριν από τη δυναστεία Τσιν, η περιοχή Γκουιλίν κατοικούνταν από τον λαό Μπαϊγιουέ. Το 314π.χ., ιδρύθηκε ένας μικρός οικισμός κατά μήκος των όχθων του ποταμού Λι.

Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών της δυναστείας Τσιν (221–206 π.χ.) εναντίον του κράτους Νανγιουέ, η πρώτη διοίκηση ιδρύθηκε στην περιοχή γύρω από το Γκουιλίν. Η σύγχρονη πόλη βρισκόταν εντός της Διοικητικής Περιφέρειας Γκουιλίν, η οποία είναι η προέλευση του σύγχρονου ονόματος»Γκουιλίν».

Η κρουαζιέρα ξεκινάει από τη Γκουϊλίν, μια παραποτάμια πόλη και καταλήγει στο Γιανγκσούο. Το τοπίο κατά τη διάρκεια της κρουαζιέρας εκπληκτικό. Τα μεγαλοπρεπή καρστικά βουνά υψώνονται δραματικά από τα σμαραγδένια νερά του ποταμού Λι, που τα περιβάλλουν καταπράσινες κορυφές.

Ο ποταμός Λι ελίσσεται μέσα σε αυτό το σουρεαλιστικό τοπίο, πλαισιωμένος από εκτεταμένα χωράφια, επιμελείς αγρότες, ικανοποιημένους βουβάλους που βόσκουν και ψαράδες παρέα με τα πουλιά τους.

Οι ντόπιοι ψαράδες σε αρμονία με τη φύση χρησιμοποιούν τους κορμοράνους για να συλλέξουν τα αλιεύματα από το ποταμό. Για αιώνες, αυτό το κλασικό κινέζικο τοπίο έχει εμπνεύσει αμέτρητους ποιητές και καλλιτέχνες. Καθώς το ποταμόπλοιο πλησιάζει τους βράχους της Τοιχογραφίας των Εννέα Αλόγων, αφιερώστε μια στιγμή για να μετρήσετε και να δείτε αν τα θρυλικά εννέα άλογα που καλπάζουν είναι ακόμα ορατά.

Στο Κίτρινο υφασμάτινο κοπάδι (Yellow Cloth Shoal), θαυμάστε τις χαρακτηριστικές κορυφές που αντανακλούν καθαρά στην επιφάνεια του νερού. Αν θέλετε μια πιο κοντινή επαφή με τον ποταμό Λι, μπορείτε επίσης να κάνετε ράφτινγκ με σχεδία από μπαμπού. Επιβιβαστείτε σε μια σχεδία στο Γιαγντί και επιπλεύστε μέχρι την Τοιχογραφία των Εννέα Αλόγων. Εξερευνήστε το υπόγειο παλάτι του Σπηλαίου Καλαμένιου Αυλού (Reed Flute) και γίνετε μάρτυρες της μαγικής ομορφιάς της φύσης που κρύβεται μέσα. Θαυμάστε την εκπληκτική ποικιλία από μοναδικά διαμορφωμένους και εξαιρετικά διαφανείς σταλακτίτες, σταλαγμίτες, κολώνες και κουρτίνες!!!

Μετά αεροπορικώς θα μεταβούμε στη περιοχή όπου υπάρχει:

Το Δέλτα του Γιανγκτσέ.

Σειρά στο ταξίδι έχουν κάποια τμήματα του Μεγάλου Καναλιού: συμπεριλαμβανομένων της Σαγκάης, της Τζετζιάνγκ (Χανγκζού), της Τζιανγκσού (Σουτζόου) και της Ανχούι (Χουανγκσάν) στην Ανατολική Κίνα, που είναι πλούσια σε ευημερία, τοπία, πολιτισμό, ιστορία, τέχνη και πολλά άλλα υπέροχα αξιοθέατα για να απολαύσετε.

Σαγκάη.

Ωστόσο, οι Κινέζοι την προφέρουν "Σαν - Χάι" και σημαίνει η πόλη δίπλα στο ποτάμι. Ένα όνομα σχεδόν ποιητικό που ταιριάζει με τη γοητεία που εκπέμπει η πόλη, την οποία διασχίζει ο ποταμός Χουάνγκπου. Μάλιστα, σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, η Σαγκάη γεννήθηκε από τον ποταμό.

Αρχικά, θα θαυμάσετε τον κορυφαίο ορίζοντα του κόσμου που έρχεται σε αντίθεση με την παραδοσιακή κινεζική και την ιστορικά παλαιά διεθνή αρχιτεκτονική και θα πλησιάσετε πολλούς εθνικούς θησαυρούς στη Σαγκάη, με την ευκαιρία να ανεβείτε ψηλά στην κορυφή του κόσμου  -  τον ψηλότερο ουρανοξύστη: Το Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο της Σαγκάης. Μεταβείτε με έναν από τους ταχύτερους ανελκυστήρες στον κόσμο στο επίπεδο παρατήρησης του 118ου ορόφου (στα 546μέτρα / 1.791πόδια) του Πύργου της Σαγκάης, του ψηλότερου κτιρίου στην Κίνα και του τρίτου ψηλότερου στον κόσμο, με ύψος 632μέτρα (2.073πόδια).

Από αυτό το απίστευτο ύψος, θα απολαύσετε μια εκπληκτική πανοραμική θέα 360° του απέραντου ορίζοντα της Σαγκάης, συμπεριλαμβανομένης της σύγχρονης περιοχής Πουντόγκ (Pudong), του ιστορικού Μπαντ (Bund) και του ελικοειδούς ποταμού Χουανγκπού (Huangpu).

Το Ανατολικό Μουσείο της Σαγκάης, το οποίο συγκέντρωσε πολλά εκθέματα διεθνούς επιπέδου από μπρούντζινα έργα ζωγραφικής, καλλιγραφία, γλυπτική, κεραμικά, νεφρίτη από περισσότερα από 5.000 χρόνια πριν, έως τη δυναστεία Κιν. Κάντε μια χαλαρή βόλτα στον γοητευτικό δρόμο Γουκάνγκ (Wukang), ο οποίος ήταν μια ξεχωριστή, κορυφαία συνοικία διαβίωσης και εμπορική περιοχή στην πρώιμη Σαγκάη (από το 1849μ.χ. έως το 1943μ.χ.). Θα περιηγηθείτε σε εκατοντάδες παλιά κτίρια ευρωπαϊκού στιλ, διαμερίσματα, βίλες, μπουτίκ, εστιατόρια με μια μεγάλη ποικιλία γαστρονομικών στυλ, που στέκονται ανάμεσα στο υπερσύγχρονο αρχιτεκτονικό συγκρότημα. Αποτελεί ένα σημαντικό παράθυρο στην ιστορία των διακυμάνσεων και των αλλαγών της πόλης.

 

Η οδός Ναντζίνγκ (Nanjing), ο παλαιότερος εμπορικός δρόμος της Σαγκάης και ένα από τα πιο δημοφιλή σύγχρονα ορόσημα. Πολλές μεγάλες μάρκες, εστιατόρια, καφετέριες, καταστήματα με σουβενίρ και πανύψηλα κτίρια μπορείτε να δείτε όταν περπατάτε σε αυτό το πολυσύχναστο πεζόδρομο. Συνεχίστε τη βόλτα σας προς το Μπαντ, το μεγαλύτερο αξιοθέατο στη Σαγκάη και το καλύτερο σημείο θέασης για τον ορίζοντα του Λουζιαζούϊ απέναντι από τον ποταμό Χουανγκπού, ένα σύμπλεγμα φουτουριστικών ουρανοξυστών, συμπεριλαμβανομένου του Πύργου της Σαγκάης και του Πύργου Τζινμάο.

Χανγκζόου.

Συνεχίζουμε στο Χανγκζόου. Πρώτα, επισκεπτόμαστε τη γραφική Δυτική Λίμνη (West), η οποία είναι η εμβληματική τοποθεσία της πόλης και ένα όμορφο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Όπως ακριβώς έγραψε ο διάσημος ταξιδιώτης Μάρκο Πόλο:»Ένα ταξίδι σε αυτή τη λίμνη προσφέρει περισσότερη αναζωογόνηση και ευχαρίστηση από οποιαδήποτε άλλη εμπειρία στη γη», και θα ξεκινήσουμε μια κρουαζιέρα αναψυχής (περίπου 45 λεπτά) για να απολαύσουμε τη γαλήνια θέα στη λίμνη, καθώς και τις αρχαίες παγόδες, τις παραδοσιακές τοξωτές γέφυρες, τα δεντρόφυτα μονοπάτια, τους όμορφους λόφους, τα καταπράσινα νησιά και τους καταπράσινους κήπους, συμπεριλαμβανομένης της επίσκεψης στις όμορφες Τρεις Λίμνες που Αντικατοπτρίζουν το Φεγγάρι. Μετά την κρουαζιέρα, θα επισκεφθούμε τα αξιοθέατα της Δυτικής Λίμνης.

Στη συνέχεια, θα κατευθυνθούμε στην Κορυφή Φεϊλάι (Feilai, Κορυφή που Πετάει από Μακριά), η οποία πέταξε στην Κίνα για να διαδώσει τον Βουδισμό από την Ινδία, σύμφωνα με τον θρύλο. Περιλαμβάνεται σε πάνω από 300 βουδιστικά γλυπτά που πλαισιώνουν τις όχθες του ποταμού και τις πλαγιές των λόφων και είναι κρυμμένα μέσα σε σπηλιές. Με πάνω από 1.000 χρόνια ζωής, είναι ο πολύτιμος θησαυρός τοιχογραφιών σε ολόκληρες τις περιοχές νότια του ποταμού. Συνεχίζουμε προς τον παρακείμενο Ναό Λινκυϊν (Lingyin), σχεδόν 1.700 ετών, ο οποίος είναι ο παλαιότερος και ένας από τους πιο δημοφιλείς ναούς στη πόλη. Κρυμμένος στο πολυτελές δάσος, προσφέρει γοητευτικό και γαλήνιο τοπίο αναμεμειγμένο με την έντονη βουδιστική ατμόσφαιρα ανάμεσα στις μεγάλες κλίμακες των υπέροχων και παλαιών συμπλεγμάτων ναών. Στη συνέχεια, ανηφορίζουμε προς το Χωριό του Τσαγιού Meijiawu Longjing, μια αναζωογονητική χώρα των θαυμάτων που περιβάλλεται από βουνά με μια μεγάλη έκταση σμαραγδένιων φυτειών τσαγιού της ποικιλίας Πηγάδι του Δράκου (Dragon Well) σε κομψές γραμμές και καμπύλες. Θα ζήσουμε από κοντά τη συλλογή των φύλλων του τσαγιού, την αποξήρανση των φύλλων την τελετή του σερβιρίσματος του τσαγιού. Το κατάλογο των αξιοθέατων συμπληρώνουν οι βουδιστικοί ναοί, ο μοναχικός λόφος, η παγόδα των Έξη Αρμονιών, το μαυσωλείο Yue Fei, το τέμπλο Yin, ο δρόμος Quing He Fang.

Σουτσόου.

Η Σουτσόου, γνωστή ως η "Πρωτεύουσα του Μεταξιού και η Γη του Μπροκάρ", έχει μακρά ιστορία στην παραγωγή μεταξιού. Ήδη από τη Νεολιθική περίοδο, εμφανίστηκε η πρωτόγονη ύφανση μεταξιού και κατά τη διάρκεια των δυναστειών Τσιν και Χαν έγινε μια σημαντική περιοχή παραγωγής μεταξιού στη νότια Κίνα.

Κατά τις δυναστείες Τανγκ και Σονγκ, ήταν το κέντρο παραγωγής μεταξιού της χώρας. Κατά τη διάρκεια των δυναστειών Μινγκ και Τσινγκ, η παραγωγή και το εμπόριο μεταξιού άνθισαν, με πολλά από τα βασιλικά μεταξωτά υφάσματα υψηλής ποιότητας να κατασκευάζονται από υφάντρες της Σουτσόου.

 

Αρχικά, θα εξερευνήσουμε τον εμβληματικό ιστορικό χώρο στη πόλη: τον Λόφο της Τίγρης. Ο λόφος έχει ύψος μόλις 36 μέτρα, αλλά καλύπτει περίπου 3,5 στρέμματα με μια σειρά από ιστορικά αξιοθέατα, μερικά από τα οποία έχουν ιστορία άνω των 2.500 ετών. Τα πιο διάσημα αξιοθέατα περιλαμβάνουν την Παγόδα Γιουνγιουάν (Yunyan), η οποία είναι μια παγόδα άνω των 1000 ετών με επτά ορόφους σε ύψος και είναι διάσημη για την κλίση της, όπως ο Πύργος της Πίζας, και την Λίμνη με τα Ξίφη, όπου ο βασιλιάς του Γου (Wu), ο Χε Λου (He Lu), δοκίμασε και έθαψε τα πολύτιμα σπαθιά του πριν από περίπου 2500 χρόνια. Εκτός από την ιστορία, ο Λόφος της Τίγρης είναι επίσης ένα καταπληκτικό μέρος για να κάνετε μια βόλτα, να απολαύσετε το φυσικό τοπίο και να ζήσετε την εμπειρία των τοπικών εθίμων.

Στη συνέχεια, θα μεταφερθούμε από τον Λόφο της Τίγρης στο Μουσείο Μεταξιού, το οποίο είναι το πρώτο επαγγελματικό μουσείο μεταξιού της Κίνας, που ιδρύθηκε το 1989. Το μουσείο στοχεύει στην προώθηση της κουλτούρας του μεταξιού, στην προστασία των κειμηλίων του μεταξιού, στη διατήρηση της χειροτεχνίας του μεταξιού και στη διάδοση της γνώσης για το μετάξι. Στη συνέχεια, θα δούμε τον Κήπο Λίνγκερινκ (Lingering), έναν από τους τέσσερις Μεγαλύτερους Κήπους στην Κίνα, καθώς και τον τέλειο εκπρόσωπο των παραδοσιακών Κήπων της πόλης. Ο Κήπος έχει συνθέσει σχεδόν όλα τα κλασικά χαρακτηριστικά των κήπων της πόλης.

 

Αποτελείται από κατοικημένες περιοχές, ιερά, οικογενειακό ναό και κήπο, αξιοποιώντας πλήρως τις εναλλαγές μεταξύ μεγάλου και μικρού, καμπυλωτού και ευθύγραμμου, φωτεινού και σκοτεινού, ψηλού και χαμηλού, σφιχτού και διάσπαρτου, με τα γύρω τοπία, όπως φυτά, λίμνες, ουρανό κ.λπ. ως φόντο για να δημιουργήσει ένα έξυπνο σύστημα χώρου. Μπαίνοντας στον κήπο, θα βρείτε όλα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία, τους βραχόκηπους, τους διαδρόμους, τα κιόσκια, τις λίμνες και τα δέντρα να βρίσκονται όλα στην καλύτερη θέση, ούτε οι χώροι μεταξύ τους να είναι πολύ γεμάτοι, ούτε πολύ σποραδικοί. Το πιο απίστευτο είναι ότι, στο ίδιο μέρος, κοιτάζοντας από διαφορετικές γωνίες, μπορείτε να απολαύσετε διαφορετικά τοπία. Κάνοντας ένα βήμα, θα έχετε μια άλλη αίσθηση ενός άλλου είδους τοπίου.

Στη πόλη θα ξεναγηθούμε στα μεγάλα κανάλια, στο κήπο "Net Master" (ένας μικρός κήπος, αλλά πολύ εντυπωσιακός), που σχεδιάστηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας Σονγκ. Η αρχιτεκτονική των σπιτιών επιβάλλει την ύπαρξη ενός εξωτερικού κήπου που περιβάλλει το κυρίως οίκημα και τον εσωτερικό κήπο που περικλείεται από αυτό. Ο κήπος με τα δένδρα Μπονσάϊ είναι πολύ ασυνήθιστος στα μάτια των Ευρωπαίων.

 

Μετά τον Κήπο προχωρούμε στο επόμενο σημείο: την Αρχαία Οδό Σαντάγκ (Shantang), έναν υπέροχο δρόμο που θυμίζει παραποτάμια πόλη. Ήταν ένα σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο κατά τη διάρκεια των δυναστειών Μινγκ (Ming) και Κιν (Qing), και τώρα είναι διάσημο ως»η μικρογραφία της παλιάς πόλης και το παράθυρο του πολιτισμού Γου με την περίτεχνη αρχιτεκτονική παραποτάμιας πόλης.

Ξιτάνγκ.

 

Το Ξιτάνγκ («Δυτική Λίμνη»), παλαιότερα γνωστό ως Ξιτάνγκ (κυριολεκτικά «Λοξή Λίμνη»). Το Ξιτάνγκ είναι μια υδάτινη πόλη που διασχίζεται από εννέα ποτάμια. Η πόλη εκτείνεται σε οκτώ τμήματα, που συνδέονται με μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής πέτρινες γέφυρες. Στα παλαιότερα μέρη της πόλης, τα κτίρια βρίσκονται κατά μήκος των οχθών των καναλιών, τα οποία χρησιμεύουν έως σήμερα, ως οι κύριες οδικές αρτηρίες μεταφοράς στην περιοχή. Στο χωριό Ξιτάνγκ (για τα δεδομένα της Κίνας), υπάρχουν καλοδιατηρημένα συγκροτήματα κτιρίων της δυναστείας Μινγκ (1368-1644) και της δυναστείας Τσινγκ (1644-1911) με σχετικά υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα και αρχιτεκτονική αξία. Είναι διάσημο για τον μεγάλο αριθμό στεγασμένων διαδρόμων, των κεραμοσκεπών σπιτιών, των καναλιών, των στενών και των γεφυρών του.

 

Το ταξίδι τελείωσε. Οι μνήμες.

Η ζωή περνάει γρήγορα. Ο πλούτος είναι τα συναισθήματα, οι εικόνες που εντυπώθηκαν στη ψυχή μας και οι φιλίες που αναπτύξαμε με τους συνανθρώπους μας. Εύχομαι να μπορέσετε να πραγματοποιήσετε αυτό το ταξίδι μόνος, (η) ή με παρέα και να νοιώσετε ανάλογα. Ο Πολιτισμός του Νερού σε αυτή τη μακρινή και αχανή χώρα έχει πολλά να μας διδάξει!!!

Βιβλιογραφία:

Χαιρώνεια Τράβελ: Ματιές στο Κόσμο.