Τα παιδιά του Αριστοτέλειου μισό αιώνα μετά.

        Ξημέρωσε μια καινούργια μέρα. Ήρθε ένας καινούργιος χρόνος μέσα σε ταραγμένο και επικίνδυνο περιβάλλον. Ένας γηραιός παρατηρητής μιας πολύ ωραίας πόλης άρχισε να θυμάται εικόνες από το παρελθόν. Τότε μάλλον θα ήταν το 1976 όταν υποδέχτηκε ένα τσούρμο παιδιά μπροστά στην είσοδο μιας σχολής που θα ήτανε η Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου. Αυτός εκ φύσεως παρατηρητικός καθόταν σε μια γωνιά και τους κοιτούσε. Άνοιξε την αγκαλιά του και τα δέχτηκε όλα αδιακρίτως, «άρα τίς έστι, βασιλεὺς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης..».

 

    Πολλά αγόρια και λίγα κορίτσια. Από όλα τα μέρη της Ελλάδας και ελάχιστοι φαίνονταν να ήταν αλλοδαποί. Τα αγόρια με παντελόνια καμπάνες, με μακρύ μαλλί και μούσια!!! Κοίταξε ψηλά την πινακίδα της σχολής και έγραφε Γεωλογικό. Μόλις είχε καταργηθεί το Φυσιογνωστικό και είχαν δημιουργηθεί στη θέση του το Βιολογικό και το Γεωλογικό. Ήξερε, το είχε κοιτάξει από πριν, ότι όλα τα παιδιά ήταν σχεδόν ισοδύναμα. Είχαν περάσει με μικρές βαθμολογικές διαφορές μεταξύ τους μέσα από εξετάσεις που συμμετείχαν πολλοί υποψήφιοι.

 

Το πρόγραμμα και τα θέματα των εξετάσεων 1976/  83.317 18.925

ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΟΣ – ΦΥΣΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ – ΓΕΩΠΟΝΟΔΑΣΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

·       ΠΕΜΠΤΗ 26/8/1976     ΑΛΓΕΒΡΑ 

·       ΣΑΒΒΑΤΟ 29/8/1976    ΕΚΘΕΣΗ     

·       ΤΡΙΤΗ 31/8/1976          ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ – ΤΡΙΓΩΝΟΜΕΤΡΙΑ

·       ΣΑΒΒΑΤΟ 4/9/1976      ΧΗΜΕΙΑ   

·       ΤΡΙΤΗ 7/9/1976           ΦΥΣΙΚΗ   

·       ΠΕΜΠΤΗ 9/9/1976       ΓΡΑΜΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ  

·       ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/9/1976 ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΧΕΔΙΟ   

• http://kelafas.gr/panellinies/?filename=1976/C/maths_algebra_c_gde_1976_e.pdf
• http://kelafas.gr/panellinies/?filename=1976/C/ekthesi_c_gde_1976_e.pdf
• http://kelafas.gr/panellinies/?ilename=1976/C/maths_geotrig_c_gde_1976_e.pdf
• http://kelafas.gr/panellinies/?filename=1976/C/chemistry_c_gde_1976_e.pdf
• http://kelafas.gr/panellinies/?filename=1976/C/fysiki_c_gde_1976_e.pdf)

Τότε οι εξετάσεις είχαν νόημα... Ενώ τώρα, όσοι δίνουν σχεδόν μπαίνουν!!! Άλλο σύμπτωμα της σημερινής εποχής. Τα παιδιά κουβαλούσαν διαφορετικές προσλαμβάνουσες, οικογενειακό, πολιτιστικό, πολιτισμικό περιβάλλον και έφερναν στη σχολή τη παρακαταθήκη τους. Τη κληρονομιά τους για να συμβάλουν στην εξέλιξη της Κοινωνίας!!! Τα παιδιά προσπαθούσαν να προσαρμοστούν, μα και να ρουφήξουνε την πόλη. Να ενταχθούν στη κοινωνία της. Η πόλη μου, η πιο ωραία πόλη του κόσμου, του Αγίου Δημητρίου με τις κατακόμβες του, με εμβληματικά μνημεία από την Ρωμαϊκή εποχή ως την Βυζαντινή. Τα κάστρα με το χιλιοτραγουδισμένο Γεντί Κουλέ, η Καμάρα με το Ιπποδρόμιο, η Αγία Σοφία και η Παναγία των Χαλκέων, η Ροτόντα, η παραλιακή με τη ΧΑΝΘ, το Λευκό Πύργο και το Εθνικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Καυταντζόγλειο και η Τούμπα. Αχ αυτή η Τούμπα!!! Η προσφυγούπολη Καλαμαριά και το Πανόραμα. Βεβαίως, βεβαίως η μπουγάτσα, ο πατσάς και τα... τρίγωνα Πανοράματος. Ιστορία, Πολιτισμός, Γεύση. Τι να πρωτοπρολάβουν να απολαύσουν τα παιδιά!!!

 

Και η πόλη δεν ήτανε και μια εύκολη πόλη, ακόμα και στη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι της. Έλεγε μία κυρία στον οδηγό του λεωφορείου:

- «Σε παρακαλώ εισεπράκτωρ δεν με ανοίγεις από πίσω?» και προκαλούσε τα γέλια στους εξ Αθηνών ορμώμενους γιατί σήμαινε κάτι διαφορετικό… Μπέρδεμα και με την μπουγάτσα:

-  «Τη θέλετε με τυρί ή με κρέμα?”. Για τους Αθηναίους η μπουγάτσα είναι η γλυκιά. Η άλλη είναι η τυρόπιτα!!!

- «Έχετε πάσο?», και εννοούσαν τη φοιτητική ταυτότητα… Και άλλα πολλά. Στην αρχή έπρεπε να βρουν σπίτι, να πάρουν τα απαραίτητα με προσοχή πράγματα για αυτό, γιατί αλήθεια είναι ότι δεν περίσσευαν τα χρήματα, να τρέξουνε στη γραμματεία του Πανεπιστημίου για να τακτοποιήσουν τα της εγγραφής τους, να επιλέξουν κάποια προαιρετικά μαθήματα, να κάνουν γνωριμίες με καλό σκοπό. Άντε να το αποκαλύψουμε. Να ζευγαρωθούν.... Ήταν η εποχή μετά τη Μεταπολίτευση, με πολλά θετικά για τον τρόπο του σκέπτεσθαι και την αίσθηση της ελευθερίας αλλά και κάποια αρνητικά. Η κομματικοποίηση να διχάζει το φοιτητόκοσμο και τις ατέρμονες συνελεύσεις... Μέσα από αυτές τις ζυμώσεις ωρίμασαν. Εξελίχθηκαν!!!

 

Ο tempora. Ο mores!!!

Ο Καλός. Ο Κακός και Ο Άσχημος!!!

Οι τρεις «πολύχρωμοι»Caballeros των φοιτητικών παρατάξεων του γεωλογικού. Και όμως φίλοι!!!

Ο εστιάτορας. Το στέλεχος και Ο Υπουργός!!!

    Όλα τα παιδιά όμως είχαν ένα όραμα. Να κάνουν τον κόσμο τους καλύτερο. Δύσκολη υπόθεση. Ανέφικτη, ουτοπική, μα οφείλεις να προσπαθήσεις. Και αν δεν σε κάνει καλύτερο, τουλάχιστον να μην σε αλλάξει προς το χειρότερο.

    Τα παιδιά έκαναν παρέες έδεσαν μεταξύ τους, είχαν αγάπη μα και άμιλλα, ήταν χαρούμενα!!! Δυστυχώς και κάποιοι καθηγητές τους δεν ήταν αντάξιοι τους, και οι πόροι μετρημένοι για τις εργασίες πεδίου. Ας σταθούμε όμως σε αυτούς που προσπάθησαν να τους δώσουν εφόδια για τη ζωή τους. Να τους κάνουν καλύτερους επαγγελματίες. Στα εργαστήρια άρχισαν σιγά-σιγά να γνωρίζονται. Ήταν η παρακολούθηση υποχρεωτική, για να μπορεί να δώσει κάποιος το μάθημα, έπρεπε να περάσει πρώτα τα εργαστήρια και έτσι δεν υπήρχαν αυτοί που καθυστερούσαν για πολύ καιρό. Οι περισσότεροι τέλειωσαν αμέσως η σχετικά σύντομα. Κάποιοι χρειάστηκε να δουλεύουν…

 

Θυμάμαι στις εκπαιδευτικές εκδρομές όλα να συμμετέχουν γεμάτα χαρά, γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις καταρρέουν χωρίς χαρά. Να παίρνουν μέρος σε εργασίες πεδίου με όρεξη, να παίζουν, να βάζουν στοιχήματα οινοποσίας, να πειράζονται μεταξύ τους, να δίνουν ο ένας στον άλλο παρατσούκλια... Τις φορές που παρεκτρέπονταν, ειδικά το βράδυ της αποφοίτησης, συγχωρεμένα…

 

 

Ευλογημένα παιδιά της εποχής τους!!! Σήμερα τα αντίστοιχης ηλικίας είναι κλεισμένα στον εαυτό τους, απασχολημένα με αλλότρια, τα ρούχα τους σκούρα, το βλέμμα τους απλανές, εξαρτημένα από τη ψηφιακή τεχνολογία, πολύς ανταγωνισμός ανάμεσα στους καλούς φοιτητές.... Αν δεν υπάρχει αγάπη στις κοινωνίες των ανθρώπων τότε δεν γίνεται τίποτα. Η αγάπη είναι εκ των ουκ άνευ. Κάθε παιδί μου είχε τουλάχιστον ένα ακόμα χάρισμα. Παραδείγματος χάρη ο Ηλίας, ο Προκόπης, ο Τάσος, ο Κώστας και άλλοι που δεν θυμάμαι τη φωτογραφία. Ο Χρήστος τη μουσική, ο Ζαχαρίας τη ζωγραφική, ο Προκόπης τα εικαστικά και επειδή είμαι γέρος και δεν θυμάμαι καλά στα σχόλια σας γράψτε με τι ασχοληθήκατε και τι σας άρεσε. Εγώ έγινα τώρα πλέον των 101 χρονών και κάπου κάπου ξεχνάω. Α, στο σχόλιο σας βάλτε και μία φωτογραφία που έχετε και χαρακτηρίζει την εποχή εκείνη για να τη δείχνω και στους νεότερους.

 

Χρονιά, χρονιά τα παιδιά προχωρούσαν και κάποια ήδη είχαν προσανατολιστεί στο τι τους άρεσε περισσότερο, τι θα ήθελαν να ακολουθήσουν αργότερα. Τα τελευταία χρόνια η άμιλλα μεταξύ τους μεγάλωσε. Δύσκολα μπορούσες να πεις ότι κάποιοι ήταν αδιάφοροι ή ότι έμεναν πολύ πίσω. Οι βαθμοί τους στα τελευταία χρόνια ήταν μεγαλύτεροι σε σχέση με τα πρώτα, όπου τότε η αλήθεια είναι ότι κάποιοι ασχολιόντουσαν με αθλητισμό, με θέατρο, με κινηματογράφο, με συμπληρωματικές πρακτικές της προσωπικότητας τους. Να ανακαλύψουν δηλαδή τον εαυτό τους και να βρεθούν με το εγώ τους.

 

Πότε μπήκαν στη σχολή, πότε ήρθε η στιγμή να ορκιστούν ούτε το κατάλαβα. Πάλι οι παρέες δίπλα-δίπλα να ορκίζονται και οι φίλοι που έγιναν στα εργαστήρια να φωτογραφίζονται μαζί.

 

 

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών χρόνων έγιναν γάμοι μεταξύ τους, κουμπαριές, δυνατές φιλίες, όμως κανείς δεν ξέχασε τη πρώτη και μεγάλη τους αγάπη: Τη Γεωλογία. Όπου και να πήγαν την κουβαλούσαν μαζί τους, και έψαχναν να συναντήσουν ότι τους τη θύμιζε!!!

Αιθιοπία: Το μεγάλο ρήγμα της Ανατολικής Αφρικής.

 

Αιθιοπία: Κώνος ηφαιστείου.

Αιθιοπία: Γραμμική παράταξη ηφαιστείων.

Καππαδοκία

Παραγουάη: Ιγκουασού.

Ζιμπάμπουε: Ζαμβέζης.

Αζερμπαϊτζάν: Λασποηφαίστεια

Νέα Υόρκη: Μητροπολιτικό Μουσείο.

Περού: Ακτές.

Νεκρά Θάλασσα.

Βολιβία: Valley la Luna. Ηφαιστειακά ιζήματα.

Βολιβία: Μαίανδρος.

Βολιβία: Μαίανδρος.

Τήνος: Βόλακας.

 

Μήλος: Ηφαιστειακά πετρώματα.

Φαλάσαρνα: Αρχαίο λιμάνι. Ανύψωση ακτής.

Αίγινα: Ηφαιστειακά πετρώματα

Αίγινα: Απολιθωματοφόρα ιζήματα.

Παλαιόχωρα Χανίων: Παλιά επιφάνεια διάβρωσης.

 Νικιά Νισύρου: Ηφαίστειο.

Αγία Ρουμέλη, Λιβυκό: Γραμμές ακτών.

 

Στην κάθε ορκωμοσία έκοβα τη ψυχή μου σε κομμάτια και έδινα στο καθένα και τη καθεμιά ένα κομμάτι για αντίδωρο και φυλαχτό για να με θυμούνται και να τους πω ότι με τίμησαν εμένα και τη πόλη μου!!! Δεν ξέρω πόσο ψηλά έφτασαν τα παιδιά μου ή πόσο εκπλήρωσαν τα όνειρα τους. Είμαι σίγουρος ότι όπου και αν πήγαν έφεραν το κοινωνικό τους αποτύπωμα, αυτό για το οποίο εγώ μόχθησα…

 

Για τα αγόρια υπήρχε ο στρατός ή οι σπουδές στο εξωτερικό. Για τα κορίτσια η επαγγελματική αποκατάσταση ή η συνέχιση των σπουδών. Όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα έφυγαν στη Δύση (Αγγλία, Αμερική, Καναδά). Εφάρμοσαν τη ρήση: Κυριεύσατε τα έθνη της Γης. Και πράγματι όπου και να πήγαν διακρίθηκαν. Όσοι έμειναν εδώ οι περισσότεροι στράφηκαν στην εκπαίδευση. Είτε στη δευτεροβάθμια οι περισσότεροι, είτε στη τριτοβάθμια οι λιγότεροι. Κάποιοι άλλοι απασχολήθηκαν σε ελεύθερο επάγγελμα ή σε υπηρεσίες του τριτογενή τομέα.

 

Οτιδήποτε γεννιέται μια εποχή έχει τα χαρακτηριστικά της εποχής!!!

 

Αυτή η αγάπη της μετάδοσης της γνώσης και η αναζήτηση της ελευθερίας που κυριαρχούσε στη δεκαετία του ‘70 κληρονομήθηκε στις επόμενες δεκαετίες. Για αυτό τα παιδιά που υπηρέτησαν την εκπαίδευση είχαν τον στόχο να μεταδώσουν στους μαθητές τους τη γνώση, όποιοι και να ήταν αυτοί. Πολύ χαίρομαι όταν μαθαίνω ότι τα παιδιά μου εξελίχθηκαν, αλλά η ψυχή μου αγαλλιάζεται όταν ακούω ότι βοηθάνε τον διπλανό τους. Η παράκληση μου ήταν: Βοηθείστε τον Άνθρωπο. Μεταδώστε τη γνώση σας και την αρετή που σας προίκισα. Υπηρετείστε τη Κοινωνία. Δωρεάν ελάβετε, δωρεὰν δότε…

 

Αιθιοπία 1996: Ο Ερυθραίος Λορέντσο Λαμάζ, τότε μαθητής. Σήμερα γιατρός στο νοσοκομείο του Ρίο στη Πάτρα.

 

Κάποια στιγμή ο Τάσος βοηθούσε τον Χαλίλ, Ιορδανό συμφοιτητή του στην Ελληνική γλώσσα και αυτός του χάρισε το χαλάκι της προσευχής του. Δώρο ψυχής, δώρο ζωής!!!

 

Φέτος μετά από μισό αιώνα από το πρώτο αντίκρισμα της εισόδου της σχολής τους, αποφάσισαν να βρεθούν που αλλού? Στο φυσικό τους χώρο!!! Στο χώρο του πανεπιστημίου. Από τότε ευνόητο είναι ότι άλλαξαν εμφανισιακά πολύ. Κάποιοι φίλοι θα τους κοιτούν από ψηλά... Για αυτό ήρθα και εγώ.

 

Πιθανό να μην γνωρίζονται μεταξύ τους μετά από τόσα χρόνια. Για να μη δημιουργηθεί αμηχανία θα φοράνε ταμπελάκια με το όνομά τους.

- ”Α εσύ είσαι ρε Δημήτρη?” _

- ”Τι μας λες ρε Μαρία”.

-»Κώστα καθόλου δεν άλλαξες”. Έφτιαξαν και ένα μαγκαζίνο όπου συνομιλούν μεταξύ τους, παρουσιάζοντας από θέματα επιστήμης μέχρι συνταγές μαγειρικής και ειδυλλιακές φωτογραφίες.

 

Πολλά άλλαξαν. Ένα όμως έμεινε αναλλοίωτο στη διάρκεια του χρόνου. Ο χαρακτήρας τους και η αγάπη μεταξύ τους. Αυτά που σμιλεύτηκαν στα χρόνια της παρουσίας τους στην πόλη μου. Τα ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μου!!! Ήρθε όμως η ώρα για να φύγω από τη γιορτή τους γιατί έχω να παρατηρήσω τους σημερινούς φοιτητές και μετά από μισό αιώνα να τους πω τι κατέγραψα. Ένα παιδί όμως καθόταν κοντά σε εμένα ανάμεσα στα άλλα και με κοίταζε.

- «Μα τόση ώρα παιδί μου ακούς εμένα το γέρο να ανατρέχω στο χρόνο. Θα ήθελα όμως να ακολουθήσουν το παράδειγμα σας και οι άλλες τάξεις των άλλων τμημάτων. Να εξιστορήσουν το τι τους πρόσφερα. Να γράψουν τις αναμνήσεις τους. Κάνε εσύ την αρχή στην εξιστόρηση.“

- «Δεν νομίζω να τα πολυκαταφέρνω σε αυτό παππού. Θα προσπαθήσω να το κάνω όμως για να σε ευχαριστήσω.“

- «Πως σε λένε εσένα που με έκανες τόσο υπομονή“?

- «Είμαι ένας της τάξης του ’76 του Γεωλογικού. Λίγο από όλα και τίποτα.»

 Όμως για να έχουμε καλό ερώτημα, ποιος είσαι εσύ κύριε υπεραιωνόβιε παρατηρητή που τόσο πολύ συγκινήθηκες μαζί μας?

 

” Ο Αριστοτέλειος παιδιά μου. Ο Αριστοτέλειος”.