Το δάκρυ του Αριστοτέλειου

        Πριν από πολλά, πολλά χρόνια, όταν γεννήθηκε ο Αριστοτέλειος, ήρθαν οι τρεις Μοίρες που καθορίζουν τη ζωή: η Κλωθώ, η Λάχεσις και η Άτροπος. Πλησίασαν την κούνια του, για να δουν το πρόσωπό του και να ασημώσουν το νεογέννητο, λέγοντάς του:

        «Αριστοτέλειε, εσένα θα σε προικίσουμε διαφορετικά από τους άλλους. Σε ονομάζουμε Αριστοτέλειο, γιατί η μοίρα σου είναι η τελειότητα! Θα σου δώσουμε τα σύμβολα της πόλης που θα υπηρετήσεις. Το καθένα από αυτά θα έχει και διαφορετική αξία!»

        Τον πήραν, λοιπόν, τον σήκωσαν ανάλαφρα και πέταξαν πάνω από την πόλη, δείχνοντάς του τα σημεία που αποτελούν τα σύμβολά της και εξηγώντας τη σημασία τους.

Τα σύμβολα της πόλης

        Πρώτα τον πήγαν στην αρχαία Εγνατία και του είπαν:

        «Αριστοτέλειε, να θυμάσαι ότι η πόλη σου συνδέει την Ανατολή με τη Δύση. Ένα πέρασμα είναι η ζωή. Από εδώ πέρασαν οι αρχαίοι Έλληνες, οι Αλεξανδρινοί, οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Ασκεναζί και οι Σεφαραδίτες, οι Οθωμανοί. Μα η πόλη είναι πέρα για πέρα ελληνική».

 

        Στη συνέχεια του έδειξαν τη Ροτόντα, λέγοντάς του:

        «Να θυμάσαι ότι οι άνθρωποι είναι σαν τους κρίκους της ζωής και συνδέονται κυκλικά, σαν τις πέτρες αυτού του οικοδομήματος, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο. Ισχύς εν τη ενώσει».

 

        Μετά τον πήγαν στον πολιούχο της πόλης, τον Άγιο Δημήτριο, και κατέβηκαν στις κατακόμβες.

        «Εδώ θεμελιώνονται οι αξίες: η καρτερικότητα, η πίστη, η θυσία, η ελπίδα, το βάπτισμα στο φως. Στα θεμέλια του οικοδομήματος, στα βάθη της ψυχής μας. Μη σε επηρεάζουν οι πρόσκαιρες και ευκαιριακές απολαύσεις. Είναι απλώς εφήμερες».

 

        Στη συνέχεια κατηφόρισαν προς την παραλία, όπου έλαμπε ο Λευκός Πύργος.

        «Να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος πρέπει πάντα να άνω θρώσκει, μένοντας λευκός, αγνός στις προθέσεις και στις πράξεις του, σαν αυτόν εδώ τον πύργο».

 

        Και στο τέλος τον πέρασαν από το Γεντί Κουλέ, ψηλά στα κάστρα, και τον πήγαν κατευθείαν στα κρατητήρια:

        «Να θυμάσαι ότι, όταν μεταξύ των ανθρώπων επικρατούν η βαρβαρότητα και ο εγωισμός των κρατούντων, που εκδικούνται τη διαφορετική άποψη, συμβαίνει πάντοτε αυτό: ο ένας μισεί τον άλλον και οι αδύναμοι εξοντώνονται χωρίς έλεος, μόνο και μόνο για να επιβληθεί η άποψη ή το έργο των κρατούντων. Να θυμάσαι πάντοτε τη ρήση του Αγάθωνα:

        “Τον άρχοντα τριών δει μεμνήσθαι. Πρώτον, ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον, ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον, ότι ουκ αεί άρχει”».

 

Αλλοτινές μου εποχές

        Στο παλιό γραμμόφωνο ακουγόταν το παραπονεμένο τραγούδι του βάρδου, που εκθείαζε τους παλιούς καιρούς, τότε που ο κόσμος ήταν φτωχός, αλλά πλούσιος σε συναισθήματα:

Αλλοτινές μου εποχές

Αλλοτινοί μου χρόνοι

Ερωτικές μου συντροφιές

Ερωτικοί μου πόνοι

Αχ και να ‘ρχόσαστε ξανά

Αυτά τα κρύα δειλινά

Που είν' η καρδιά μου μόνη

Τώρα που σουρουπώνει

Αλλοτινές μου εποχές

Αλλοτινοί μου χρόνοι

Αγαπημένες μου φωνές

Αγαπημένα χείλη

Ονειρεμένες μου στιγμές

Σ' ονειρεμένο δείλι

Αχ και να φέρνατε ξανά

Στην ορφανή μου την καρδιά

Μηνύματα τ' απρίλη

Της μοναξιάς μου φίλοι

Αγαπημένες μου φωνές

Αγαπημένα χείλη

        

        Ο Αριστοτέλειος κρατούσε στα χέρια του αποκόμματα εφημερίδων, που έδειχναν μαθητές να ασκούν βία σε άλλους μαθητές, ακόμη και να τους σκοτώνουν για το τίποτα· εκπαιδευτικούς να αυτοκτονούν εξαιτίας της απαξίωσης ή να αναγκάζονται σε παραίτηση, μην αντέχοντας την κοινωνική αδιαφορία. Κι αυτοί οι ανόητοι στο υπουργείο, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εικονική πραγματικότητα…

 

        Οι πλατφόρμες και η αξιολόγηση! Πού είναι το συναίσθημα στα σχολεία; Πού είναι η λειτουργία των συναισθημάτων; Παλιά ενδιέφερε όχι τόσο η επαγγελματική και επιστημονική καταξίωση, όσο η προσφορά προς την κοινωνία. Πού και πώς θα μάθουν τα σημερινά παιδιά να ανέχονται τη διαφορετική γνώμη, να επιζητούν και να βρίσκουν συμμετοχικές λύσεις, να ζουν μαζί σε μια κοινωνία αγάπης;

 

        Αυτά, τόσα χρόνια, τα δίδασκε σε πολλές γενιές στην πόλη του. Μα τώρα… Αποκομμένος από τις σκέψεις του, βαλάντωσε στο κλάμα και αποκοιμήθηκε, εξουθενωμένος και απογοητευμένος από τη σημερινή κατάσταση της πόλης που υπηρετούσε…

Το όραμα: Η Κυρία των Ουρανών

    Τον είχε πάρει ο βαθύς ύπνος και είδε, σαν σε όραμα, ένα μοναστήρι στην έρημο, κολλημένο στον βράχο. Γύρω του απλωνόταν ένα άγριο φαράγγι, χωρίς βλάστηση. Κάποιες μαύρες σκιές μέσα στη νύχτα φορτώνονταν έναν σάκο, που πρέπει να περιείχε κάτι ανεκτίμητο, έναν πολύτιμο θησαυρό, κρίνοντας από τον τρόπο με τον οποίο τον κρατούσαν ευλαβικά. Έφευγαν μακριά, σαν κυνηγημένες. Ύστερα μπήκαν στη θάλασσα με ένα καΐκι, με προορισμό το άγνωστο. Μα η θάλασσα φουρτούνιασε και κόντευε να τους πνίξει! Οι μαυροφορεμένοι έπεσαν στα γόνατα και προσευχήθηκαν στην εικόνα της Κυρίας των Ουρανών, που βρισκόταν υπό διωγμό. Βλέπετε, ήταν εκείνα τα χρόνια που κυνηγούσαν τις εικόνες… Ξαφνικά, μέσα στην πρωινή καταχνιά και την ομίχλη, πρόβαλε από μακριά ένας βράχος με μια μικρή παραλία, λες και καλούσε τους ταξιδιώτες να αποβιβαστούν εκεί. Και τότε η θάλασσα γαλήνεψε. Η εικόνα πέταξε και κάθισε σε μια σπηλιά, όπου την φώτιζε ένα άκτιστο φως. Σημάδι ότι ήθελε να μείνει εκεί!

    Οι καλόγεροι, υποταγμένοι στο θέλημα της Κυρίας των Ουρανών, βγήκαν στη στεριά και σκαρφάλωσαν στη σπηλιά για να την προσκυνήσουν για τελευταία φορά. Να την αποχαιρετήσουν, λυπημένοι αλλά και χαρούμενοι που την υπηρέτησαν. Πού να ήταν αυτά τα μέρη… Ο Αριστοτέλειος ξύπνησε απότομα, γεμάτος προσμονή να μάθει για το γεγονός! Παρακάλεσε ένα δικό του παιδί, που ήταν περιηγητής, να βρει το μέρος όπου αναπαύτηκε η Κυρία των Ουρανών και να του διηγηθεί την ιστορία της. Να του δείξει φωτογραφίες τόσο από την έρημο, όπου βρισκόταν το αρχικό μοναστήρι της Κυρίας των Ουρανών, η Μονή Αγίου Γεωργίου του Χοζεβά στην Παλαιστίνη, όσο και από τη Μονή της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, που στέγασε την εικόνα της Κυρίας των Ουρανών προς τιμήν της!

        Και τότε ο περιηγητής άρχισε να του διηγείται:

        «Η Μονή Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου, ή απλώς Μονή Χοζεβά, πήρε το όνομά της από το τοπωνύμιο Χοζεβά ή Κοζιβά. Βρίσκεται στο Ουάντι Κελτ, στην Παλαιστίνη, στην ανατολική Δυτική Όχθη, κοντά στην Ιεριχώ. Το αραβικό της όνομα είναι Μαρ Τζαρά. Το συγκρότημα είναι χτισμένο σε γκρεμό. Προέκυψε από μια λαύρα που ιδρύθηκε το 420 μ.Χ. και αναδιοργανώθηκε ως μοναστήρι γύρω στο 500 μ.Χ. Με το αρχαίο παρεκκλήσι και τους αρδευόμενους κήπους του, παραμένει ενεργό και κατοικείται από Έλληνες Ορθόδοξους μοναχούς. Είναι προσβάσιμο μέσω μιας πεζογέφυρας πάνω από το Ουάντι Κελτ, το οποίο πολλοί πιστεύουν ότι είναι η “κοιλάδα της σκιάς του θανάτου” του Ψαλμού 23. Η κοιλάδα είναι παράλληλη προς τον παλιό ρωμαϊκό δρόμο για την Ιεριχώ, όπου τοποθετείται η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη.      

        Το μοναστήρι καταστράφηκε από τους Πέρσες το 614 μ.Χ., ξαναχτίστηκε τον 12ο αιώνα, κατά την περίοδο των Σταυροφόρων, εγκαταλείφθηκε μετά την ήττα τους και ξαναχτίστηκε από Έλληνες μοναχούς στα τέλη του 19ου αιώνα. Εγώ πήγα να προσκυνήσω, περπατώντας από την Ιεριχώ, σε μια ταραγμένη περίοδο: την Ιντιφάντα…

 

        Η Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, που στέγασε την εικόνα της, πήρε το όνομά της από την παραφθορά του «Χοζιβίτισσα» ή «Κοζιβίτισσα», με αναφορά στο ορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στην Παλαιστίνη. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η εικόνα της Παναγίας Χοζοβιώτισσας έφτασε την εποχή της Εικονομαχίας διά θαλάσσης στον όρμο της Αγίας Άννας, κοντά στη μονή. Το μοναστήρι θεωρείται ότι χτίστηκε τον 9ο αιώνα, την εποχή της άφιξης της εικόνας. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός εκχώρησε με βασιλικό χρυσόβουλο σταυροπηγιακά δικαιώματα στη μονή το 1088. Ένα ασημένιο εξαπτέρυγο στη μονή αναφέρει ότι ανακαινίστηκε από τον Αλέξιο Κομνηνό.

        Η μονή είναι χτισμένη σε γκρεμό. Η πρόσβαση γίνεται ανεβαίνοντας τριακόσια σκαλιά. Έχει μήκος σαράντα μέτρα και μέγιστο πλάτος πέντε. Το κτίριο αναπτύσσεται σε οκτώ επίπεδα, τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με κλιμακοστάσια χτισμένα ή λαξευμένα στον βράχο. Στο εσωτερικό του βρίσκονται βυζαντινές ή οξυκόρυφες αψίδες, χτισμένες από πωρόλιθο της Μήλου. Ο χώρος του μοναστηριού περιλαμβάνει πολυάριθμα κελιά, τράπεζα, μαγειρεία, αποθήκες, πατητήρια, στέρνες και πηγάδια. Η είσοδος του μοναστηριού βρίσκεται δέκα μέτρα πάνω από το έδαφος και παλαιότερα η πρόσβαση γινόταν με κρεμαστή σκάλα. Να, σου έφερα και φωτογραφίες να δεις»,

είπε και άρχισε να τις δείχνει στον εντυπωσιασμένο Αριστοτέλειο.

        Κι εκείνος ταξίδεψε με τον νου του και, μέσα από ένα παράθυρο, σαν σε κάδρο, είδε το απόλυτο γαλάζιο του Αιγαίου και τα γήινα χρώματα του πολιτισμού των Κυκλάδων. Το φως του παγκόσμιου πολιτισμού… Δεν θα έπρεπε να χάσει την ευκαιρία να συναντήσει την Κυρία των Ουρανών!

        Μια ψυχή, μια φτερωτή ψυχή, χτυπούσε το τζάμι και ο Αριστοτέλειος αναρίγησε. Ξύπνησε και είδε ένα περιστέρι να ραμφίζει γλυκά το τζάμι του παραθύρου του. Το άνοιξε και, με έκπληξη, άκουσε το περιστέρι να του μιλάει με ανθρώπινη φωνή:

        «Αριστοτέλειε, σήμερα ήρθε στην πόλη σου η Κυρία των Ουρανών, που είδες στο όραμά σου, και τιμά τον πολιούχο της πόλης σου, τον Άγιο Δημήτριο. Κάνε το χρέος σου και πήγαινε να την ευχαριστήσεις για το ταξίδι στην πόλη σου και την ευλογία που θα της δώσει».

        Σηκώθηκε και περπάτησε αξημέρωτα. Είδε πολλά νέα παιδιά, μαυροντυμένα, λες και είχαν γυρίσει από κηδεία, με ένα εργαλείο στο χέρι. Ήταν σκυμμένα πάνω του, χωρίς να ενδιαφέρονται να κοιτάξουν τον απέναντί τους, να συνομιλήσουν μαζί του, να μοιραστούν τις λύπες, τις ανησυχίες και τις χαρές τους. Απρόσωπα, πρόωρα γερασμένα παιδιά…

 

        Τι να τους πει για τη λιτανεία… Δεν θα είχε κανένα νόημα… Προχώρησε και συμμετείχε κι αυτός στην πομπή, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Απαρατήρητος…

        Όμως μια γλυκιά, φτερωτή φωνή τού έλεγε να πάει στη συνάντηση. Μα ποια συνάντηση; Σύντομα θα έπαιρνε την απάντησή του.

Τα παιδιά του Αριστοτέλειου: Η σύναξη του νηπιαγωγείου

Η απόσταση από τον Άγιο Δημήτριο ως την πανεπιστημιούπολη είναι μικρή. Ασυναίσθητα κατηφόρισε και μια γλυκιά αίσθηση γέμισε την ψυχή του. Θα ήταν μια συνάντηση των παιδιών του από τα παλιά. Είχαν έρθει αρκετοί που είχαν εισαχθεί το 1976! Πενήντα χρόνια πριν, η τάξη του ’76, από ένα τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής, το Γεωλογικό. Κάποιοι ήρθαν από μακριά, μάλιστα ένας από την Αμερική, ειδικά για να ζήσει αυτές τις στιγμές. Κάποιοι άλλοι είχαν προβλήματα υγείας και δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν… Κατηφόρισε προς τη Θεολογική, όπου συνάντησε έναν ασπρογένη.

«Και πώς σε λένε, καλέ μου άνθρωπε;» τον ρώτησε.

«Δημόπουλος. Γιώργος Δημόπουλος», του απάντησε.

«Δεν ήσουν της τάξης του ’76. Ήσουν ο καθοδηγητής τους, αυτός που τους έμαθε τη μελέτη στο πεδίο. Αυτός που τους πήγε στο Τιτάν, πάνω από τη Νεάπολη, να τους μάθει χαρτογράφηση. Τότε η περιοχή ήταν χωράφια, ενώ σήμερα γέμισε σπίτια!»

 

        «Αυτός είμαι εγώ», είπε ο γέροντας, με χαμηλωμένο το βλέμμα από ταπεινότητα…

        Οι υπόλοιποι της παρέας, υπερήλικες κι αυτοί, φαίνονταν όμως συνομήλικοί του και τον κοίταξαν με σεβασμό.

        «Δάσκαλε, εσύ είσαι;» του είπαν μετά.

        Φαίνεται ότι ήταν σημαντικός άνθρωπος για εκείνους, που τον αγαπούσαν και τον θυμούνταν πενήντα χρόνια μετά, παρόλο που δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν αμέσως το πρόσωπό του! Η ομήγυρη κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά της σχολής, όπου είχε στηθεί ένα πολύχρωμο πανηγύρι. Οι συμμετέχοντες δεν φορούσαν μαύρα ρούχα, όπως οι νεαροί που είχε συναντήσει πριν, αλλά χαρούμενα, πολύχρωμα.

 

    Θαρρείς και επρόκειτο για σύναξη νηπιαγωγείου. Συμπεριφορά μικρών, απροσάρμοστων παιδιών… Φώναζαν δυνατά, διέκοπτε ο ένας τον άλλον και δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον ύστερα από τόσα χρόνια. Μόνο ένας προνοητικός είχε βάλει ένα ταμπελάκι που έγραφε: «Είμαι ο Κώστας ο…». Πλάκα είχε! Ήταν αδύνατον να αναγνωρίσει αμέσως ο ένας τον άλλον, μα όταν άρχιζε κάποιος να μιλάει, ο άλλος τον αναγνώριζε κατευθείαν από τη χροιά της φωνής του.

 

 

        «Είσαι ο Μήτσος, ε;»

        Η προσφώνηση «αδελφέ» έδινε κι έπαιρνε.

        Οι ζεν πρεμιέ, όμως, ήταν οι δάσκαλοί τους. Όλοι ήθελαν να βγουν φωτογραφίες μαζί τους.

 

        Πόσο διαφορετικοί από τα παιδιά που συνάντησε στις καφετέριες…                         

        Αποκομμένο το καθένα στον δικό του κόσμο… Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, αλλά τα κουσούρια δεν κόβονται… Ο Μιχάλης παραλίγο να συλληφθεί, γιατί είχε και μια προϊστορία, η αλήθεια είναι, με «λερωμένο μητρώο» λόγω των ιδεών του. Οι αρχές τώρα τον πέρασαν για έμπορο που πουλούσε την πραμάτεια του σε ακατάλληλο χώρο, μέσα στο πανεπιστήμιο. Είχε φέρει καλούδια από τη Λευκάδα για τους παλιούς συμφοιτητές του!

    Ο Τάσος έστηνε εξοργιστικά πολλή ώρα το πλήθος, για να βγάλει τις απαιτούμενες αναμνηστικές φωτογραφίες. Ο «Διλούβιος» (παρατσούκλι που παρέπεμπε σε εποχή του γεωλογικού χρόνου), ο Διόσκουρος του «Αλούβιος», που έτρεξε πολύ για να βρεθούν όλοι μαζί εκείνη την ημέρα· ο Δημήτρης, που τους είχε φακελώσει όλους — τηλέφωνα, e-mail και τα λοιπά· ο Χρήστος με τις μουσικές του προτιμήσεις· ο Κώστας με τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες· ο Κόκκορας με το χαρούμενο κικιρίκο του…

        Ο Νίκος με το ευφυές χιούμορ του, η Μερόπη και η Βασιλική με την ευγένειά τους, ο Ζαχαρίας και ο Γιάννης με το χαμόγελό τους. Ο Ηλίας και ο Πάτροκλος με τις αγκαλιές τους. Ο Θόδωρας με την εμπειρία του από το εξωτερικό, ο Δαμιανός με την ηρεμία του, ο Μάκης και ο Βασίλης, οι μελετητές… Ο Πάνος ο Τρισμέγιστος! Ο Νίκος και ο Στέλιος από την Κρήτη. Ο Θανάσης με τις αναπολήσεις του. Και τόσοι άλλοι! Ο καθένας, όμως, κουβαλούσε στην ψυχή του τις αναμνήσεις… Τόσο διαφορετικοί, αλλά τόσο φίλοι. Αδέλφια! Ο καθένας ήταν η αφορμή για την εξέλιξη του άλλου! Ήταν και κάποιες γυναίκες μαζί τους. Δεν ήξερες, όμως, αν ήταν της τάξης του ’76 ή συνοδοί και σύντροφοι ανδρών, που ήθελαν κι αυτές να γευτούν την έκσταση της στιγμής… 

        Η έκπληξη ήταν ότι παρευρέθηκε και ένας άλλος καθηγητής τους, ο Δημοσθένης Μουντράκης, τον οποίο εκτιμούσαν πολύ για τις γνώσεις που τους είχε μεταδώσει, με αγάπη για τη γεωλογική ιστορία της χώρας τους, στις διάφορες εκπαιδευτικές εκδρομές των οποίων ηγούνταν τότε…

 

        Μετά τις αβρότητες και τις φωτογραφίες, η ομάδα κατευθύνθηκε σε ένα μεζεδοπωλείο κοντά στη σχολή, με όνομα ασορτί με τη συνάντηση: «Άσυλο»!

        Όλοι αυτοί οι τρελοί που είχαν μαζευτεί μόνο για άσυλο ήταν κατάλληλοι. Στις φωτογραφίες που βλέπετε, κανονικά στη θέση του προσώπου θα έπρεπε να υπάρχει μια καρδούλα, γιατί δεν είχε ζητηθεί η άδεια των γονιών ή των κηδεμόνων τους. Μη βλέπετε τη σωματική τους ηλικία… Την πνευματική να υπολογίζετε, που ήταν για το νηπιαγωγείο… Ρέστα έδωσε εκεί ο ευτυχισμένος «δήμαρχος». Ο Δήμος!

        Έβγαζε λόγο με ευχαριστίες για τους συγκεντρωθέντες και τα σχετικά, μιλούσε συνέχεια, διακόπτοντας τη ροή του οίνου! Μα γιατί έσκαγε, αφού είναι σίγουρο ότι πήρε το χρίσμα από την ομήγυρη μετά από αυτό…

        Και επειδή το γλέντι δεν τελείωσε, είχε κι άλλο το βράδυ, εκεί όπου κάποιοι ξεσάλωσαν, στην «Κιβωτό των Γεύσεων». Ονόματα δεν λέμε, γιατί… Απέδειξαν ότι ένας 68άρης ίσον τρεις εικοσάρες!

 

        Πολύ όμορφες στιγμές, ανάμνηση άλλων εποχών… Μα ένας μάγκας της παρέας σηκώθηκε κάποια στιγμή και χάρισε στην ομήγυρη ένα όμορφο ζεϊμπέκικο του βάρδου που ύμνησε την πόλη, σιγοτραγουδώντας…

Αφού με έσπειρε μια μοίρα αυτοκρατόρισσα

μήτρα με γέννησε αρχαία Mακεδόνισσα.

Μ’ άδεια φαρέτρα πολεμάω τον χειμώνα

από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα.

Αφού με φέρνει μονοπάτι φαναριώτικο,

Ένα σοκάκι με κρατάει σαλονικιώτικο.

Έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις,

πριν να την σβήσει με σφουγγάρι ο Bαρδάρης.

Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα.

Λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα.

Σ’ αναζητώ, σ’ αναζητώ με ένα βιολί κι ένα φεγγάρι.

Λείπει το όνειρο, εσύ και το δοξάρι.

Αφού μεθάω με ένα κρασί αγιονορείτικο,

και μ’ ένα ντέρτι σεκλετίζομαι πολίτικο.

Βρες το μαχαίρι που στα δύο μάς χωρίζει,

κι έλα δω στων στεναγμών το μετερίζι.

Αφού στον Όλυμπο οι θεοί τ’ αποφασίσανε,

δώσαν στο κρύο τα κλειδιά κι αυτοκτονήσανε.

Μόνη ξυπνά, μόνη κοιμάται τώρα η μέρα,

με μηχανάκι, με κομπιούτερ και φλογέρα

        Δόθηκε η υπόσχεση τα ξημερώματα ότι, σε τέσσερα χρόνια, στην επέτειο της αποφοίτησης, πενήντα χρόνια μετά από αυτήν, θα ξαναβρεθούν για να το γιορτάσουν. Μόνο να είναι καλά!

 

Το άρωμα της πόλης: Το δάκρυ του Αριστοτέλειου

        Ο Αριστοτέλειος παρατηρούσε τα πάντα και έφυγε από την εκδήλωση γεμάτος, γιατί αυτά τα παιδιά, τα δικά του παιδιά, έστω κι αν ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους, τον υπηρέτησαν με αξιοπρέπεια, λεβεντιά και αγάπη για τον άνθρωπο, όπως τους είχε διδάξει τότε. Είναι υπόθεση του καθενός να γίνει η μέλισσα που πηγαίνει να συλλέξει το νέκταρ της ψυχής ή το σκαθάρι που θα μπει και θα χαθεί σε σκοτεινούς και βρόμικους δρόμους. Καμάρωνε, λοιπόν, για τα παιδιά του και, χωρίς να το καταλάβει, βρέθηκε στο Μπιτ Μπαζάρ. 

        Εκεί, σε μια στοά, μια κομπανία από νέα παιδιά έπαιζε ένα γνωστό παλιό τραγούδι, ένα τραγούδι για την πόλη του. Αφουγκράστηκε με προσοχή για να αναγνωρίσει τα λόγια και άρχισε κι αυτός να σιγοτραγουδά στον σκοπό που άκουγε:

Θα πάρω το αμάξι μου

Στην τσέπη χαρτζιλίκι

Κι απόψε τα μεσάνυχτα

Θα ′ρθω Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη είσαι μια

Στον κόσμο δεν είν' άλλη

Θεσσαλονίκη μου, γλυκιά

Πού να ′χει τέτοια ομορφιά

Και τα δικά σου κάλλη

Θεσσαλονίκη μάγισσα

Τραβάς σαν το μαγνήτη

Θεσσαλονίκη, μάνα μου,

Γλυκιά Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη είσαι μια

Στον κόσμο δεν είν' άλλη

Θεσσαλονίκη μου, γλυκιά

Πού να ′χει τέτοια ομορφιά.

        Άρα δεν χάθηκαν όλα. Υπάρχει ελπίδα, όσο τα νέα παιδιά τραγουδούν την ομορφιά της πόλης του… Τότε δεν άντεξε και, από τα βάθη της ψυχής του, κύλησε ένα δάκρυ χαράς!

Το δάκρυ του Αριστοτέλειου!

 

Σχετικό: Τα παιδιά του Αριστοτέλειου.

http://vkonsta.blogspot.com/2026/02/blog-post.html